De haat, maar sinds kort ook liefde verhouding

De haat, maar sinds kort ook liefde verhouding

De spiegel, de beruchte spiegel. De spiegel waarvan ik eigenlijk dacht dat ik hier alleen een haat verhouding mee had, maar sinds kort ook heb mogen ervaren dat je er een liefdesverhouding mee kan hebben.

Toen ik nog jong was, was ik nergens bang voor. Ik stapte op iedereen af, vond niks of iemand eng en maakte zonder gemak vriendjes en vriendinnetjes. Ik dacht nooit 2 keer na tot ik op iemand afstappen, maar ik deed dit gewoon. Tot een bepaalde leeftijd, tot er bepaalde overtuigingen ontstonden. “Ben ik wel goed genoeg”, is er een die meerdere keren op een dag door mijn hoofd schiet. Opeens ontstond er een safe zone, een zonde die er voorheen waarschijnlijk wel al was, maar die nog geen grenzen had. En grenzen is misschien niet eens het juiste woord, het was eerder een belijning, waarvan mijn ouders en oma, dicht bij mij aangelijnd waren en de overige lijnen rond dwaalde, zonder een einde. Iedereen was welkom, ik was vóór niemand bang en onzekerheid stond ver op deachtergrond. Ver achter alle lijnen.

Langzaam wordt steeds meer duidelijk hoe het komt dat deze overtuiging voor mij zo sterk is. Die deze overtuiging zoveel fundament heeft gegeven, dat deze op de dag van vandaag nog regelmatig door mijn hoofd schiet. De spiegel is daarom niet mijn beste vriend. Mijn hoofd is namelijk uitermate goed, om op het moment dat ik in de spiegel kijk, namelijk 4 bevestigingen aan mijzelf te geven dat ik niet goed ben. Zo kan mijn haar verschrikkelijk zitten (dit is echt mijn weak spot), kan ik een oneffenheid hebben of kan simpel het shirtje wat ik aan wilde net niet lekker zitten. En deze ben ik wel goed genoeg, is een goed genoeg vóór mezelf, en de goed genoeg die ik vóór andere wil zijn, wat ergens ook weer terug komt bij mij zelf.

Tot ik heb mogen ervaren, welke liefde en inzichten een spiegel je ook kan geven. Tot ik heb mogen ervaren, dat wanneer je je haar doet in de spiegel, je niet echt in de spiegel kijkt, want iets echt doen, jezelf echt zien, is heel anders, dan hoe je gewend bent naar jezelf te kijken. In ieder geval heb ik nooit zo naar mezelf gekeken, als hoe ik toen heb mogen ervaren. Ik heb een moment gekeken naar mezelf, zonder de overtuigingen. Zonder mezelf te irriteren, wat super lastig was aan het begin en tot op de dag vandaag nog steeds, maar echt naar mijn IK gekeken. Wie zit er achter de blauwe ogen, wie houdt zich schuil achter de mooie sproeten. Wie is nou de echte IK die in de spiegel kijkt. En toen zag ik der, kort, maar ik zag der.

Jennifer